In 2022 verscheen mijn eerste boek Verbloemen. Inmiddels heb ik ook mijn tweede boek geschreven, dat naar verwachting half december verschijnt.
Daarnaast laat ik mijn schilderijen steeds vaker aan de buitenwereld zien en durf ik ook steeds meer foto’s van mezelf te delen. Je zou denken dat ik aardig gewend raak aan mezelf laten zien.
Maar op 9 november ga ik iets doen wat ik nog niet eerder heb gedaan.
Ik word geïnterviewd voor een podcast door Femke van Liempt. En dat vind ik behoorlijk spannend.
Niet omdat ik niets te vertellen heb. Integendeel. Maar praten is voor mij niet zo vanzelfsprekend als voor de meeste mensen.
Door mijn operaties mis ik onder andere mijn volledige bovenkaak en een groot deel van mijn gehemelte.
Met behulp van een prothese kan ik praten, maar mijn spraak is niet meer even goed verstaanbaar als voor de behandelingen. Sterker nog, als ik mezelf terughoor, kan ik er soms nauwelijks iets van maken.
Het bijzondere is dat anderen mij regelmatig beter verstaan dan ik mezelf. Blijkbaar ben ik niet de beste luisteraar van mijn eigen stem.
Nu is het niet zo dat ik nooit voor anderen spreek. Ik geef weleens gastlessen op scholen, waar ik vertel over kanker, vooroordelen en hoe het is om met een niet-standaard uiterlijk door het leven te gaan.
Ook werk ik mee aan een documentaire over kunstenaars met een visuele beperking. Een bijzonder project, maar mezelf terugzien en terughoren is soms behoorlijk confronterend.
Toch voelt een podcast anders.
Tijdens een gastles heb ik de mensen tegenover me. Met mijn beperkte zicht – ik zie nog maar zo’n acht procent – kan ik hun gezichtsuitdrukkingen nauwelijks waarnemen. Maar ik merk en voel vaak wel wanneer iemand me niet begrijpt. Dan kan ik iets herhalen of anders uitleggen.
Bij een podcast ligt dat anders. Mijn stem komt uiteindelijk op internet terecht, waar iedereen hem kan beluisteren. En iedereen kan er iets van vinden.
Gelukkig zijn er genoeg mensen die zich kunnen inleven in een ander. Maar ik weet ook dat er mensen zijn die zonder enige terughoudendheid harde opmerkingen maken. Dat heb ik door mijn veranderende uiterlijk wel ervaren. Waarom zou dat bij mijn stem anders zijn?
Daarnaast speelt er nog iets. Er zit een gezwel in mijn hoofd dat tegen mijn hersenen drukt. Hierdoor merk ik dat ik soms moeilijker uit mijn woorden kom. En dat brengt weer een andere onzekerheid met zich mee.
Want zodra ik merk dat het praten minder soepel gaat, ben ik daar in mijn hoofd meteen mee bezig. Hoe komt het dat ik niet goed uit mijn woorden kom? Hoe los ik dit op? Ondertussen wil ik natuurlijk ook gewoon verder met wat ik aan het vertellen was.
Mijn aandacht verschuift dan van het gesprek naar het praten zelf. En juist dat maakt het lastig.
Wat als dat tijdens de podcast gebeurt? Ik kan moeilijk halverwege mijn verhaal even mijn hersenen opnieuw opstarten. Al zou zo’n knop soms best handig zijn.
Femke heeft aangegeven dat mijn verstaanbaarheid voor haar geen probleem is. Dat vind ik fijn en het geeft vertrouwen. Maar daarmee zijn mijn eigen twijfels natuurlijk niet ineens verdwenen.
Toch heb ik besloten om het te doen.
Ik houd ervan om nieuwe uitdagingen aan te gaan. Niet omdat ik alles durf of omdat ik nooit bang ben. Sommige dingen vind en blijf ik spannend vinden. Maar ik wil wel blijven ontdekken wat er mogelijk is.
Bovendien heb ik mijn stem niet voor het uitkiezen. Dit is de stem die ik heb. En daarmee heb ik blijkbaar nog genoeg te vertellen.
Hoe het interview gaat verlopen, weet ik niet. Misschien valt het allemaal mee. Misschien luister ik straks met enige spanning naar mezelf. En misschien allebei.
Dat horen we dan wel.
